Дојдов до заклучок дека најголем проблем во врските создаваат очекувањата. Се имам фатено себеси кај што си велам: „Да знаев дека ќе биде толку кратко, само ќе уживав, немаше да се оптеретувам со очекувања и со инсистирање на моите права…“ Најверојатно затоа врските на почеток се убави – ниедниот не очекува сè уште ништо од другиот. И двајцата го покажуваат најубавото од себе – уживаат во присуството на другиот. Штом се појави очекување од било кој вид кај едниот, автоматски почнуваат недоразбирања и кавги.
А можно ли е со некого да планираш иднина (макар и неколку месеци или години) без никакви очекувања? Мора да е можно, само што јас не знам како…
