Градот може да се измени, но бунарот не може да се премести. Стилот на архитектурата се менувал низ вековите, но обликот на бунарот останал ист од древни времиња до денес. Затоа во стара Кина, бунарот се сметал за симбол на животот. Политичките структури се менуваат, како и нациите, но животот на човекот со неговите потреби останува вечно ист – ова не може да се измени. Генерации доаѓаат и си одат, и сите уживаат во животот. И секое човечко суштество може да црпи според своето образование од неисцрпниот извор на божественото во својата природа.
Или со зборовите на „Малиот принц“ додека пие од бунарот среде пустината:
„Жеден сум за оваа вода, дај ми да се напијам“ – и тој пиеше со затворени очи. Таа вода беше нешто сосема поинакво од храната. Таа вода беше родена од одот по ѕвездите, од напорот на моите раце. Таа беше добра за срцето како подарок. Очите се слепи, само со срцето добро се гледа.
