Прво гледав еден мал мост кој водеше кон некакви столбови и нешто египетско, како да имаше слика староегипетска, па знаев дека е египетско, тоа не ми текнува. Поминуваа некои по мостот, и ги пречекуваше еден што личеше на египетски лик од цртежите нивни – снажен маж. Во моментот кога гледав, поминуваше некој изнемоштен, едвај одеше, и како да мижеше, го носеа/му помагаа/ двајца, под мишки како да го придржуваа. И наредните што преминуваа и тие беа такви изнемоштени.
Интересен феномен: додека поминуваа преку мовчето (се движеа од десно кон лево), над него светкаше нешто како огномет – не многу високо, и не се слушаше она пукање на огномет, туку тишина, односно блага пријатна тишина, можеби и музика. A светките од огнометот даваа многу пријатна енергија, како оргазмична дури (и јас ја чувствував).
Сакав и јас да поминам, ама не стоев кај редот, не бев „на ред“. Стоев од страна, на местото каде што би требало река да поминува под мостот, а не од кај влезот на мостот, и ми се чинеше дека тие што поминуваа не беа свесни за убавината и енергијата на моментот.
Потоа се случи пресек, и се најдов како лежам во соба, а гледам кон ходник и мал дел од друга соба. Имаше многу луѓе, а едно дете го загледав што носеше маска со долг нос како Пинокио, и едвај поминуваше да не си го удри носот по ѕидовите кога се вртеше. Една жена во моментот дојде до мене, носеше колачиња, и остави едно во саксијата која беше до мене. Во земјата всушност го спушти. Јас сакав да речам нешто, да викнам, ама не успеав, и кога скокнав – сфатив дека телото ми е мртво, а тоа е мојата душа што ги гледа…
Толку
Малку се подисплашив: иако не сум „на ред“, сепак сум мртва? Што значи такво нешто?
п.с. Се разбарав по нет да најдам слична слика како таа со мостот, ама нема. Египетските средби на душите со `оној свет` се сосема поинакви, а Озирис ги пречекувал душите на мртвите, ама седнат на столица… не е тој од мојот сон 
п.с. можеби ќе успеам да ја нацртам глетката од првиот дел, па ќе го ставам цртежот како илустрација, а дотогаш јин и јанг:
