Јин и јанг, машко и женско, темно и светло, горе и долу…
Светлината е знаењето, а каде што нема знаење владее мракот. Светлината е присуството на Бога, а танцувањето со темницата нè турка надолу по скалата на свесноста. Да се каже нешто , да се вети, а да не се спроведе тоа во дело, во најмала рака значи дека сте парализирани, или не сте ја кажале целата вистина. А од друга страна, не е убаво да барате од луѓето да го направат она што не можат да го направат. И добро знаеме што тој/таа може, гледајќи како се однесува низ животот.
Некогаш бараме помош. Тоа е многу подобро отколку да се правиме дека сè е во ред и не ни треба помош, или пак воопшто да не сме свесни дека ни треба. Барањето помош значи дека сфаќаме каде е проблемот, и не можеме самите да си помогнеме. Тоа е знак дека имаме волја да го средиме животот.
Но она што е најважно овде е довербата: довербата во себе, во Бога, во животот, во другите луѓе. Само кога си веруваме и на себеси и на другите, знаеме дека тркалото на среќата кога тогаш ќе го покаже нашето име и правецот на среќата и љубовта. Само тогаш чувствуваме дека животот е навистина сон, а ние сме сонувачот, и дека во секој момент само ако навистина посакаме, можеме да го смениме сценариото на сонот.
